این چند روز بخاطر بارون برنامه ی شیرازگردیمون به تعویق افتاد.. دیروز سینما فیلم  "پیتزا مخلوط" ...

امروز هم خواجو(آرامگاه خواجوی کرمانی - شاعر-  در کنار دروازه قرآن، یکی از مشهورترین دروازه های قدیمی شیراز: مدخل ورود به شیراز از اصفهان) ..

الآن متوجه شدم که فراموش کردم از اونجا عکس بردارم.. بچه ها با اسکیتهاشون بودن و تو سراشیبی زیاد اونجا تقریبا تمام مدت همگیمون می دویدیم! دیگه عکس و وبلاگ و .. فراموش شد... و چه حیف.. شب های خواجو با اون نورپردازیهای زیبای کوهپایه واقعا زیباست.. اگه از عکسای خودمون تونستم چیزی درآرم میذارم..

برنامه ی امشب: تئاتر سیاه بازی بنام "عشق به توان دو"..

به همشهری هام توصیه اش میکنم.. تو اون دو ساعت به اندازه ی دو سال قهقهه خواهید زد!!

دقیقاً 50 دقیقه پشت چراغ قرمز معالی آباد زیر بارون قشنگ بهاری، بعد هم کلی توی نوبت پارکینگ و نهایتاً سینما ، فیلم "فتیله و ماه پیشونی".. واسه "ما" بچه های خونه بد نبود ، اما آقای پدر  که ذاتاً و مادرزادی خیلی آدم بزرگن، خیلی خوششون نیومد. من همیشه فتیله ای ها رو دوست داشتم...

راستی، گویا ما آخرین بینندگان "گشت ارشاد" بودیم، همون پریروز -شاید بعد از سانس ما- این فیلم توقیف شد! انتظارش هم میرفت..

دیروز سعدیه... آرامگاه شیخ شیراز، پر  از مسافر..

(بستنی سنتی سعدی توی شیراز از قدیم مشهور بوده.. اگه اومدین فراموشش نکنید!)

و این هم حوض ماهی معروف: انباشته از سکه ها و اسکناسهای به آب انداخته شده...

امیدوارم به کام دوستداران شیراز خوش آید..

امروز قرعه بنام حضرت دوست، حافظ عزیزم  افتاد..باز حافظیه.. آنهم شب هنگام.. فقط خدا میدونه چقدر شب هایش را عاشقم....

از خیلی ها یاد کردم .. دفتر خاطرات ذهنم را که مرور میکردم جای خیلی ها اونجا خالی بود... خیلی شلوغ بود..خیلی، اما باز هم جای خالی خیلیا فریاد میکرد..

این پست رو دیگه حیفه بدون عکس بگذارم.. تا یکی دو ساعت دیگه برمیگردم عکس اضافه می کنم...

برنامه ی امروز: بازدید از تخت جمشید.. اینقدر شلوغ بود که توی انبوه جمعیت گم میشدی.. خیلی خسته ام .. عکس ها برای بعد..

 
اینم عید جدید... بالاخره اومد.. هرسال همین موقع پرسر و صدا پیداش میشه.. همه جارو بهم میریزه و بی سر و صدا میردش....
از شش ماه قبل همه - دارا و ندار- به فراخور حال در تدارک البسه ی نو اند.. کاش دلها را هم جامه ی نو هرسال میشد پوشاند...
امسال از معدود سالهایی بود که فرصت سفر دست نداد.. تصمیم گرفتیم یه سفر بریم "شیراز"! خیال داریم "شیراز"گردی کنیم...
روز اول که دیدار بزرگترها.. از روز دوم شروع کردیم: حمام وکیل، موزه ی پارس، ارگ کریمخان.. فرض را بر این گذاشتیم که اومدیم سفر.. با همون اشتیاق و ژست مسافرانه جاهای دیدنی را دیدیم و کلی عکس...
فرصت شد، عکس هم خواهم گذاشت...
حمام وکیل:
     
ارگ کریمخان که زمانی قصر بوده و بعد تغییر کاربری داده و برای مدتی به زندان مبدل می شود.. اغلب نقاشی های زیبای دیوارها و ستون ها را همان زمان با رنگ سفید پوشانده اند ... :

    

و این هم دیوار خمیده ی ارگ کریمخان که من همیشه احساس غمگینی درموردش داشتم:

موزه ی پارس  که در آن قرآن معروف به هفده منی و بسیاری از یافته های فلزی قدیمی و تابلو های نقاشی بسیار زیبایی نگهداری میشود از جمله تابلوی معروف شیخ صنعان و دختر ترسا - داستانش را بخونید، خالی از لطف نیست- ( البته داخل موزه اجازه ی تصویر برداری نمیدهند،این محوطه ی بیرونش است):

و این هم تصاویری از شیراز قدیم:

امروز هم به بهانه ی تولد عزیزی، با دوستانی خاص به یک کافی شاپ  نسبتا با سابقه و قدیمی دعوت شدیم..

جایی که دوران دانشجویی با دوستان زیاد می رفتیم و خاطرات خوشی داشتیم.. زمانی که همه همرنگ بودند و فقط برای دور هم بودن یا مناسبت تولدی به سادگی دور هم جمع میشدیم و از بودن در جوار دوستانی یکرنگ و بی آلایش لذت می بردیم.. آنچنان ساده که گویی محصلان چشم و گوش بسته ای بودیم - و براستی هم بودیم-... انتخاب آنجا پیشنهاد من بود ، گمان میکردم تجدید خاطره هاست؛ اما سرانجام وقتی همه پیشنهاد دادند که این هفته واسه تولد من هم جایی را انتخاب کنیم، دیگه هیشکی اونجارو تو لیستش نیاورد..

سالها بود اونجا نرفته بودم و دقیقا به اندازه ی یک نسل تفاوت را چشیدم.. تفاوت آنقدر مشهود بود که برای لحظاتی گمان میکردم شاید ما از کره ی دیگری آمده ایم... و آنچه دیدم چنان ناخوشایند و تلخ که میدونم تا چند روز دست از سرم بر نمیداره..

باندی از دختران جوان مرتبط به هم- شاید حداکثر دهه ی بیست عمر- که پوشش خیلی خیلی خاص و رفتارها و ژست هایشان نشان از دلیل حضورشان بود و هرکدام گوشه ای پشت میزی به انتظار.. گاه پکی ژستانه بر سیگار و گاه آینه ای در دست، مشغول آرایش..

با نگاهی منتظر شاید....

بگذریم..درد آور است که اینسان انسانیت و شرافت، ارزان حراج می شود.. راستی، به چه بهایی؟

بنظر نمیرسد این بیماری جامعه، درمانی هم داشته باشد... یعنی راهی هست؟

با اشک برایش می نویسم: عزیزم... مهربانم ، دلم تنگه برات... توی همه ی چشمای سبزی که می بینم، ناخواسته نگاه قشنگ و معصومانه ی تو رو جستجو میکنم و لبخندی رو که هرگز صورت قشنگتو تنها نمیگذاشت..تولدت مبارک...

آخ....

تولد یک نفر را بطور ویژه از همین جا تبریک میگم..میخواستم اول وقت اینو بذارم؛ 2-3 روزه درگیر برگزاری یه سری المپیاد بودم نشد... عذرخواهی میکنم ازش... و آرزو میکنم 200 سالگیشو با دل خوش و لب خندان و تن سالم جشن بگیره و تو دلش بگه «ای وای! من که به همه ی آرزوهام رسیدم.. حالا واسه فوت کردن شمع هام چه آرزوی دیگه ای کنم؟».. باید قول بده اون آرزوشو واسه من نگهداره!!!

ضمنا «روز مهندس» را هم به اون و  به خودم و به همه ی دوستان مهندسم تبریک میگویم....

«برای مهندسین بن بستی وجود ندارد. آنان یا راهی خواهند یافت٬ یا راهی خواهند ساخت...»

اشاره:

بی همگان به سر شود ، بی تو به سر نمی شود....

"من یقین دارم که برگ

کاین چنین خود را رها کردست در آغوش باد

فارغست از یاد مرگ...."

به یاد فریدون مشیری عزیزم... این روزها من وصف الشعر بالا هستم....

سه روزه رفته ای سی روزه حالا

زمستون رفته ای نوروزه حالا

خودت گفتی سر هفته می آیی 

شماره کن ببین چند روزه حالا..

   بدون شرح..

/* جهت مشاهده ی مباحث قبلی "دیگرشناسی" روی لینکی با همین نام در ستون کناره ی صفحه کلیک نمایید. */

معمولاً افراد دیداری و شنیداری ، در اثر عبادت زیاد یا تفکر بسیار، تدریجا به حس گرا و سپس به باطن گرا مبدل می شوند.

عابدان, عارفان، دراویش، و حتی اغلب افرادی که گرایش به مواد مخدر پیدا می کنند  معمولا ً -نه لزوماً همیشه- از این گروه هستند.

چون این افراد به تعداد کمتری بوده و اغلب نیز درونگرا و منزوی می باشند، شناسایی آنها ساده تر است.

نیروی درونیشان قوی ست و بعضاً قادر به درک مکنونات قلبی افراد بوده و گاهی از قوه ی الهام برخوردارند.

بارزترین نشانه شان اینست که آب را با طمأنینه و حرعه جرعه می نوشند.

"باز باران با ترانه"

باحضوري خالصانه

اندك اندك، عاشقانه

زان فراتر، عارفانه

نرم نرمك يادم آرَد

 خاطراتي جاودانه

 درپي آن، اشك ديده

بارَدَم  مانند  باران

باز باران و يادِ ياران

ياد ايام گذشته

ياد آن ياران رفته

ياد مرغان پريده

به اندك علامت يا نشانه

با بهانه،  بي بهانه

دل باز گيرد بهانه

يادم آيد از عزيزان

مي روم با خاطراتم

گوشه اي دور از هياهو

در حياطِ خلوت خود

بامن  و با تو و با او

نام ها،يادها،چشم ها،سرچشمه ها

مي دَوَند اندر خيالم

پوششي كم، زيرِ باران

قطره هاي ريزِ باران

مي نوازد موي و هم جان

چترهايم بسته اند

ياكه شايد همچو روحم

 خسته اند

نه! گمانم مثل قلبم

بشكسته اند

 كاينچنین آسان به باران،

  مرا، پيوسته اند

"باز باران با ترانه"....

1390/11/12

امروز به نازنین سر زدم.. همون هلن کلر باهوشی که توی پست های قبلی از خودش و مادر فداکارش نوشته بودم... برام سرودی در مورد حضرت علی اجرا کرد..

سعی میکرد با لمس صورت و گردن و انگشتانم، شناسائیم کند...

خدا میدونه چقدر دوستش دارم...

دیشب برای اولین بار در سالهای اخیر، ساعت 10 خوابیدم تا خود 6 صبح!!!

چه لذتی داشت..موبایل و اینترنت و کتاب و دفتر و قلم و ظرفشویی سانس آخرشب و شعر و رمان و درس و وبلاگ و سرچ و قصه گویی بچه ها و خلاصه همه چیز تعطیل و فقط به خواب فکر کردم و چقدر نیاز داشتم بهش...

مثلاً دیروز روز تعطیل کاریم بود.. طبق معمول همیشه یه ربع به شش بیدارباش -بعد از فقط 4 ساعت خواب،  یه کار تحقیقی واسه محل کار باید آماده میکردم، تا دیروقت تایپش طول کشید- و آماده کردن صبحانه ی بقیه و راهی کردنشون، تدارک ناهار و سرکشی به مدرسه ی بچه ها و خرید خونه و انجام چند کار اداری تو جاهای مشرق به مغرب شهر! بعد  بدوبدو برگشتم خونه که بچه ها پشت در نمونند، حالا فکر کنید آب هم قطع باشه! ناهار بچه ها و جمع و جور کردن ریخت و پاش هاشون... همه ی کارا که انجام شد بازم بدوبدو بیرون زدم تو اون سرمای یخ بندون - دیروز لباس ها روی بند مثل یه تیکه چوب خشک شده بودن،باورکردنی نبود- 2ساعت تموم توی آب فقط شنا، بعد هم با موهای خیس و انرژی تمام شده، توی اون سرما یه عالمه پیاده روی اجباری تا واسه جشن تولد دوست پسرم -اشتباه نخونید منظورم "دوست پسر"م نیست.. همکلاسی پسرم!- کادو بخرم که البته چیز جالبی ندیدم؛ و تازه سفارش رسید از خونه که نون تموم شده، برای اولین بار بعداز سالها تو صف نون هم ایستادم! و خورد و خسته رسیدم خونه.. بلافاصله تدارک شام و رسیدگی به خونه و بازی با بچه هاو.....

تقریبا هر شب حدود ساعت 10  ونیم-11 تازه پسرم یادش میومد که یه کار تحقیقی واسه ارائه میخواد و همین گاهاً تا نیمه های شب به درازا میکشید.. منم که دلرحیم... هیچوقت تو اوج خستگیم هم دلم نمیاد بهش "نه" بگم... دیشب هم همین اتفاق افتاد ولی من برای اولین بار زیر بار نرفتم، با  قربون صدقه راضیش کردم بذاره واسه فردا, حتی وجدان درد هم نگرفتم.. اینقدر خسته بودم که وجدانم هم خوابش برده بود!!!

این برنامه ی روز غیر کاریم بود، روزای کاری هم به همین صورت ، صرف کار خونه و محیط کار میشن..

روزای تعطیل رسمی هم که حسابشون جداست.. کارای بیرون تعطیل میشه - اگه جلسه ای، کلاسی پیش نیاد- و میمونن کارای خونه و نظافت خونه - این یکی تعطیلی نداره بدمَرام، هر روزِ خدا هستش- و استحمام بچه ها و گاهی هم سر ذوق باشم کیکی، شیرینی ای واسشون درست کنم و اگه خیلی شانس بیارم و وقت بشه یه کم خیاطی کنم که به دلم هم خوش بگذره -این یکیو عاشقشم، پا بده، باجون و دل انجامش میدم- گاهی هم دستی به سر و روی ماشین و..  مطالعه و نوشتن هم که اساسا جزو لاینفک برنامه ی هر روزمه تا بتونم زنده بمونم، حتی اگه شده توی راه، در حین پیاده روی، یا توی تاکسی...

یکی از گنجینه های با ارزش من کتابام هستن.. حداقل 16-17 طبقه ی مجزای کتابخانه، کیپ تو کیپ... یه دیوان حافظ 70-80 ساله و یه دیوان پروین اعتصامی که حدوداً سال فوتش داداشش چاپ میکنه و چندتای دیگه... + یه آلبوم بی نظیر از کارت های دعوت عروسی و.. مربوط به نیم قرن اخیر که قدیمی ترین و البته خوشگلترینشون کارت ازدواج پدر و مادر خودمه (سال 42) + یه مجموعه تمبرهای عتیقه .. حالا کلکسیون سکه ها و اسکناسای قدیمیم چون کمترند، بماند...

البته فکر نکنید من کهنه پرستم.. از چیزای نو هم استقبال میکنم.. اما ارزش واقعی هر چیزی و هر کسی  رو خوب میدونم... ارزش داشته هام، دوستانم ، استعدادهام و هر چه که نظر لطف خدا بوده به من.. میخوام همینجا به همه ی عزیزانم بگم :"من قدرتون رو خوب میدونم.. باور کنید.. اگه قصوری هست.. از کمبود وقته، نه کمی محبت..-  همه تون رو خیلی دوست دارم..

الهی باخاطری خسته از اغيار و به فضل تو اميدوار،

دست از غیرتو شسته ودر انتظاررحمتت نشسته ام

بدهی کریمی، ندهی حکیمی

بخوانی شاکرم، برانی صابرم

الهی احوالم چنانست که مي دانی و اعمالم چنین است که می بیني،

نه پای گریزدارم و نه زبان ستیز،

یا ارحم الراحمین: بهترین ها را براي دوستانم که از بهترين ها هستند مقدر فرما...

                        ز من مي ترسد

و چنان سرشار نورم كه پلیدي

                               ز برم بگريزد..

من چنان پُر ز حضورم كه ز عطرم

            ديو و ابليس گنهكار،

                از سرِ شرم ، زمینِ ادبش مي بوسد..

من چنان خسته ي دردم كه مرگ،

                      احوال مرا مي پرسد

گر نباشم، دلِ عالَم،

    جمله از غم،

            مي پوسد...

ليك، چنان خسته ز بي مهريِ آدم،

   كه قلم، شرح  آن را  نتواند كه نويسد... 

دست  اگر ياري نكند دوست  غمخواري نكند

 با قلم هاي شكسته قصه ي پُر غصه اش را مي نويسد

دل فِسُرد اندر خزانِ حُرمتش اما نمُرد

اندك اندك در خزانِ خيزرانش مي پوسد

ديده به راه باز آمدن آن ناز،

                          خيره ماند

جاده، اینک

تن زخم خورده ي نگاهم را مي بوسد

ميروم در پي خلقت،ميشوم زنده به دوست

كه همه مهر و همه عاطفه ام جمله از اوست

كودك غمگين درون باز،

  بستني تلخ خودش را مي ليسد...

-دی 90-

 خیلی وقته میخواستم بنویسم, اما حسش نبود..

چند ماه قبل توی یک مسابقه ی ادبی تلوزیون برنده شدم, هفته قبل که به اونجا رفتم, برام تجدید خاطره شد باز... 12-13 ساله بودم که برای یه مسابقه رادیویی دعوت شدم...چقدر زمان زود میگذره... هنوزم باورم نمیشه..

چقدر جای خیلیا خالیه.... یه روزی هم شاید یکی بگه جای من خالیه....(آره؟ یعنی کسی پیدا خواهدشد که اینو بگه؟)

آستانه ی ورود به میانسالی, مثل دوران بلوغ میمونه.. اصلاً یه ورژن جدید از بلوغه...احساسات درهم و برهم... با این تفاوت که اونموقع از عشق زیاد میگفتی و تأییدش میکردی حتی اگه تجربش نکرده بودی.. اما حالا همش انکاره و گریز.. تازه می فهمی چیزی به اسم عشق چقدر خیالی, غیر واقعی و دور از دسترسه... و خیلی چیزای دیگه..

پخته میشی.. تجربه هات شخصیتتو میسازن.. اما اون موقع, شخصیتت تجربه هاتو میساختن...

کاش میشد بفهمی بقیه این فرایند پیریتو چطور تفسیر میکنند؟ یکی میگفت آدما به سی که میرسن و میرن بالا بر جذابیتشون افزوده میشه! آره؟ چطور ممکنه... وقتی هیچ اثری از جذبه های ظاهری و گاهاً باطنی باقی نمونده؟

***

2- هر چند وقت يكبار خودت را از خودت طلب كن ... شايد گم شده باشي ...

***

3- بهترين مترجم كسي است كه بتواند سكوت ديگران را ترجمه كند .

جايي خواندم:

"زیبایی زندگی یعنی:

بی خبر دعایت کنند،

ندانی دوستت بدارند!"

 من اما  گمان مي كنم زيباتر آنست كه آگاه شوي  زندگيت چه مقداري زيباست؟ و چه كساني و چگونه اين زيبايي را به تو هديه مي كنند؟ و اساساً با توصيف بالا زندگي زيباست آيا؟

....من زيبايي تكميلي (نوع دوم) را بيشتر واسه زندگي خودم دوست دارم...

امروز حسب يك بازديد شغلي، توفيق اجباري نصيبم شد كه باز شرمنده ي خدا شوم و دو تا از معصوم ترين فرشته هايش را از نزديك ببينم. اولي هلن كلر كوچكي كه اگرچه از گوش و چشم و گويش محروم است،اما چنان روح بلند و مهرباني دارد كه دل كندن از او سخت مي نمود و همكارانم تقريبا بزور مرا از كلاس درسش بركندند. كلاس درس تك نفره اي كه با حضور نازنين، معلم و مادرش تشكيل ميشود:مادري كه در عالم بي نظير است،درمورد او بعدا مفصل خواهم گفت.

اما نازنين : فرشته ي نازنيني كه گمان نميكنم هرگز چهره ي خندانش فراموشم شود. دختر هفده ساله ي باهوشي كه نابينا و ناشنواست. قبلا  بارها از اين مركز بازديد كرده بودم اما همه، دانش آموزاني بودند كه فقط در گفتار و شنيدار مشكل داشتند، تدريس به آنها آسانتر است، چون مي بينند.. ايما و اشاره را درك مي كنند.. اين اول بار بود كه علاوه بر مشكلات فوق، نابينايي هم وجود داشت.  و تدريس به او حتي شايد در تصور هم نگنجد...

فقط درك نوازش هاي دست و صورت... دقيقا مانند آنچه در فيلم هلن كلر ديديم.. دستاني هميشه جستجوگر و فعال كه كنجكاوانه دست ها و صورت ها و گوش هامان را لمس ميكرد و حتي آستين، انگشتري، دستبند و ساعت ها را و چنان با دقت و موشكافانه كه گويي دارد جزء به جزء را در حافظه ي ماندگارش ثبت مي كند.. و مربيانش مي گفتند كه همه را از همين راه  حتي تا سالها بعد بخوبي باز مي شناسد.. مي خنديد و به صورت معلمش دست مي كشيد تا مطمئن شود او نيز مي خندد...

صنايع دستي: گل چيني، و جالب تر از همه: گلدوزي...

و اما آنچه مرا مدهوش كرد اينها نبود: مادري مظهر عشق و ايمان و اميد و ايثار... مادري كه جوانيش را وقف دردانه اش نموده و نردباني شده براي پيشرفت فرزندش... شمع سوزاني كه جان خود را چراغ راه تاريك فرزند نموده... پابپاي او در كلاس تكنفره شركت مي كند.. درس ها را خود مي آموزد و شب در خانه با فونت بسيار بسيار درشت برايش تايپ كرده پرينت مي گيرد، نوشته هاي پرينت شده را با سوزن نقطه نقطه سوراخ و برجسته مي نمايد تا دلبندش بتواند همانند ديگران بخواند...

اين گونه مادران را بايد چون خدا پرستش كرد و دست هاشان را بوسه باران نمود كه سرشار از مهر راستين خدائيند و آن عشق ماندگار و راستين را در خود پرورانده اند. گوئي خدا روح خود را با اينان قسمت نموده.....

و بسي مايه ي خجالت كه به اندك ملال و زحمتي از فرزندانمان چه منتي بر سر خدا و بندگانش مي گذاريم...